در جاده سفید زندگی همچنان پرواز می کنیم
و در کوچه های آن به دنبال عشقی می گردیم
عشقی که فرشتگان در مقابل اش سجده می کنند
عشقی که آسمان در مقابل اش اشک می ریزد
عشقی که کوه در مقابل اش استوار می ایستد
عشقی که دریا در مقابل اش موج می گیرد.

مادر، اي لطيف ترين گل بوستان هستي، اي باغبان هستي من، گاهِ روييدنم باران مهرباني بودي که به آرامي سيرابم کند. گاهِ پروريدنم آغوشي گرم که بالنده ام سازد. گاهِ بيماري ام، طبيبي بودي که دردم را مي شناسد و درمانم مي کند. گاهِ اندرزم، حکيمي آگاه که به نرمي زنهارم دهد. گاهِ تعليمم، معلمي خستگي ناپذير و سخت کوش که حرف به حرف دانايي را در گوشم زمزمه مي کند.

گاهِ ترديدم، رهنمايي راه آشنا که راه از بيراهه نشانم دهد. مادر تو شگفتي خلقتي، تو لبريز از عظمتي؛ تو را سپاس مي گويم و مي ستايمت.

در درازای تاريخ حماسه های پرغرور هر ملت، روزهايی ثبت شده اند ، که شگفتی آفرين و شادی بخشند ، روزهايی که سربلندی ، هست و نيست و ماندگاری ملتی در سايه آن ها شکل می گيرد، روزهايی که فرزندان ملت در آينده ، سرافرازانه در کنار حماسه های ميهنی و شورانگيز آرش از حماسه دفاع مقدس ميهنی پدران خود به گفتگو می نشينند. سوم خرداد از آنروزهايی است که راويان تاريخ های ميهنی و مردمی ، نقالان اخبار پهلوانی در داستانهای خود ، سينه به سينه به آنان می بالند و درس جوانمردی و گذشت به نسلها می دهند .

روزی از اينگونه روزها ، سوم خرداد ماه هر سال است که يادآور، بزرگ روزی است که ملت بزرگ ايران، جوانان شجاع اين بوم و بر ، اين ميهن ياران شريف ، از ارتشی دلاور و پاسداران غيور مدافع ميهن تا بسيجی از جان گذشته در راه وطن و داوطلبان دفاع عاشق ايران ازترک و کرد ، فارس و عرب ، ترکمن و بلوچ و ... همچون همه گاه يکدل شهادت را بجان خريدند و مهاجم را از خرمشهر راندند و بخشی از خاک ميهن خدايی مان را از دشمن متجاوز دست پرورده تمامی قدرتهای استعماری ، بعثيان جنايت پيشه بازپس گرفتند . ملت به شاديانه ی اين پيروزی يک صدا ، پير و جوان ، زن و مرد پايکوبيدند و دست افشاندند ، هلهله و سرود غرور آفرين سر دادند که مرزداران جان بر کفشان خرشهر را به مام ميهن بازگرداندند .

جهان آگاه شد که ملت قهرمان ايران آنگاه که پای تماميت ارضی ، استقلال ، بود و نبود و دفاع از خاک ميهن بميان آيد حساب جداگانه ای باز می کند ، ايرانی بارها به اثبات رسانده علی رغم تمامی نابسامانی ها، علی رغم تمامی ناستودگی ها، علی رغم مقاومت در برابر يکه تازی انحصارگران حاکميت، علی رغم تبعيض های قومی و جنسيتی برای دفاع ميهنی در هر سن و سال و با هر وسيله و هر توان تا آخرين نفس در پاسداری از شرف، عزت، سربلندی، تماميت ارضی و  حاکميت ملی خود يکدل، يک زبان، يگانه و کوه پيکر در رويارويی با هر دشمن متجاوز خواهند ايستاد .

هم ميهن !

            دفاع ميهنی مان درسی بود شورانگيز به جهانيان ، که ايران سرزمينی نيست که هر بيگانه اجازه تجاوز به او را بخود بدهد و جهانيان دريافتند ملت ما در پاسداری از ميهن خود بيدار است و جوانان باشرف و غيرتمند، نه آن يکبار که همه گاه آماده دفاع از خاک و خون و استقلال خود برپايه آرمانهای ملت گرايانه ايرانی است .