وقتی یکی رو دوست داریم دلمون میخواد که یه جورایی نمایان کنیم مثلا خوب به حرفاش گوش بدیم یا اینکه به قصد ادب دو زانو در مقابلش بشینیم و خلاصه هر چی گفت نه نیاریم مگه نه ؟!

ما انسانها موجودات عجیبی هستیم عجیب تر اینکه بعضی واقعیتها رو میدونیم ولی عمل کردن برامون یه ذره مشکله ... مثلا"وقتی گوشی موبایلمون زنگ می زنه درست در همون لحظه برمیداریم که نکنه یه دوستی یادی از ما کرده باشه ! اما وقتی صدای الله اکبر اذان به گوش میرسه آیا این شوق مضاعف به ما دست می ده که نکنه خدا منتظر ماست ؟؟؟!!!...همیشه شنیدیم که می گن نمازاول وقت ثواب داره یکی نپرسیده چرا ؟  

به نظر می یاد شاید به خاطر این باشه که ما انسانها میگیم :<خدا> با این مشغله ی روزمره که داریم اول وقت اومدیم بگیم که تنهامحبوب قلبمون تویی ! مگه اینطور نیست که عاشق مطیع محض محبوبش است و هرچی که محبوبش بگه با کمال عشق استقبال میکنه ( عشق های مجازی که اینجورند چه برسه به عشق حقیقی ). اون وقت می بینیم که در اثر عشق ومحبت به خدای عزیزمون عظمت کبریایی در قلبمون متجلی میشه(به تعبیر دیگه همون خشیت) . میدونید ٬عمده گرفتاریهای ما اینه که با آهنگ شیطان هماهنگ میشیم

بر گرفته از وبلاگ گل عفاف .http://golefaf.blogfa.com/

مطلب جالبی بود که خوندم لذا با اجازه از صاحبش منم تکرارش کردم .