پس از اينكه مجلس ترحيم پدرم در تهران تمام شد ، مادرم به خانمان در قم بازگشت و به اتفاق برادر بزرگم كه پانزده ساله بود ، براي شركت در مراسم ترحيمي كه بستگان پدرم در خوانسار گذاشته بودند ، به آنجا رفت . من كه دوازده سال داشتم ، با سه خواهر و يك برادر كوچكترم ، نزد خاله و دوست مادم در خانه مانديم تا مادرمان بازگردد.فضاي حزن و غم وگريه بر خانه حاكم بود . خواهرانم كه يكي شان يك سال و نيم داشت و ديگري چهار ساله بود ، مرتب گريه مي كردند . . .

عصر آن روز كه از مدرسه به منزل آمدم ، مسولان مدرسه در همان روز براي پدرم مجلس ترحيم گذاشتند و از ايشان تقدير كردند و به من هم برگه امتحانات ثلث دوم را دادند و گفتند كه اين برگه را به تائيد مادت برسان .

همان شب تا  قبل از خواب در اين فكر بودم كه چگونه فردا اين برگه را با شهادت پدر و غيبت مادرم ، بدون امضا به مدرسه تحويل بدهم . در همين نگراني به خواب رفتم . در خواب ، پدرم را ديدم كه با همان لباس روحاني به منزل وارد شد . طبق معمول هميشه كه زبانزد فاميل بود ، با بچه هاي كوچك خانه گرم گرفت  و آنها را در آغوش كشيد. از او پرسيدم : (( آقا جان  نا هار خورده ايد؟ )) گفت : ((نه نخورده ام )) وقتي خواستم به آشپزخانه بروم و براي او غذا آماده كنم ، يكدفعه گفت : (( زهرا جان ، آن ورقه را بده امضا كنم .)) من كه به ياد ورقه امتحانات نبودم ، پرسيدم : (( كدام ورقه ؟)) پدرم گفت : (( همان كه امروز در مدرسه به تو دادند تا امضا شود .)) ناگهان ماجرا يادم  آمد . رفتم آن را از كيفم در آوردم و به پدرم دادم و دنبال خودكاري گشتم .

عادت پدرم اين بود كه با خودكار قرمز اصلا نمي نوشت ، ولي من هرچه گشتم ، هر خودكاري دم دستم مي امد ، قرمز بود . بالخره خودكار سياهي پيدا كردم و به پدرم دادم . ايشان خودكار را از من گرفت و در حاشيه ي برگه نوشت : (( اينجانب رضايت دارم )) و كنار آن را امضا كرد .

پس از اينكه پدرم برگه را امضا كرد ، به آشپز خانه رفت تا براي او غذا بياورم ، ولي وقتي با سيني غذا بازگشتم  ، ديدم در اتاق نيست . با عجله به حياط خانه مراجعه كردم ، ديدم به كار در باغچه مشغول است ، پرسيدم چه مي كنيد گفت: (( عيد نزديك است بايد سر و ساماني به به اين باغچه بدهم )) پس از آن يكدفعه ديدم پدرم نيست . دويدم و همه جا را با عجله گشتم ، ولي پدرم نبود گريه ي زيادي كردم و اثر اين گريه و سر و صدا و ناله از خواب بيدار شدم .

روز بعد كه آماده رفتن به مدرسه شدم ، وسايلم را در كيفم مرتب كردم ناخوداگاه چشمم به آن ورقه افتاد . با كنجكاوي به آن نگريستم . ديدم با خودكار قرمز پدرم ، جمله ي (( اينجانب رضايت دارم)) نوشته شده است و زير آن هم ، امضاي هميشگي پدرم درج شده است .

بعد از اين ماجرا يكي از دوستان پدرم به نام آقاي فرزانه كه اين جريان را شنيده بود ولي باور نكرده بود ، به خانه ما آمد و در حالي كه متاثر بود گفت : (( پدرت را در خواب ديدم كه سه بار به من گفت : فرزانه شك داري ، درشك خود تا قيامت بمان !))

مادم هم چند بار پدرم را در خواب ديده بود و پدرم در خاب به او تاكيد كرده بود و در اين قضيه كه من برگه را امضا كرده ام ، هيچ شك و ترديدي مكن!       

                                                                                                                      ((راوي سيده زهرا صالحي ، فرزند شهيد))

((شهيد صالحي خوانساري ، متولد 1323 بود و در زمان شهادتچهل سال داشت أ قبلا خياط بود و بعد به كسوت روحانيت در آمد .از شاگردان آيت الله سعيدي بود و در حسينيه خوانساري ها در خيابان نيروي هوايي تهرا ، اقامه جماعت مي كرد و مسئول بسيج اين پايگاه بود .

وي در تاريخ 30/11/1363 به دست عوامل ضد انقلاب در جوانرود كردستان به شهادت رسيد و در گلزار شهداي قم قطعه 4،رديف 5 ، مدفون است .

اصل برگه نمرات امضا شده توشط شهيد ، در موزه شهدا واقع در تهران ، خيابان طالقاني ، تقاطع خيابان فرصت موجود است .))